Heart 2 Art

Είδα την Άννα πρώτη φορά στο θέατρο, όπου έπαιζε την Μαρία στον “Ένοικο” ένα έργο που έχει γράψει, και σκηνοθετήσει η ίδια. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η παρουσία της στην σκηνή. Δεν μου έδωσε ούτε μία στιγμή την εντύπωση, ότι υποδυόταν.

Ένοιωθα ότι το έργο το ζούσε. Ήταν σαν να βλέπω μικρά κομματάκια της ψυχής της να ξεδιπλώνονται στην σκηνή. Συναισθήματα ανακατεμένα. Χαρά, λύπη, πόνος, που νόμιζες ότι ήταν δικά της, κι απλά η σκηνή την βοηθούσε να τα εκφράσει.

Δεν μπορεί. Την έχει ζήσει την ιστορία σκέφτηκα, κι απλά εκφράζει αυτά που έχει ζήσει μέσα από το έργο της. Κι όμως δεν ήταν η ιστορία της. Η ιστορία αφορούσε 2 αδελφές που έχουν μείνει μόνες στην ζωή, κι αλληλοσπαράζονται.

“Καμία σχέση μ’ εμάς” μου απαντά η Άννα.

“Εμείς είμαστε 6 αδέλφια. Με 5 αδέλφια που να τσακωθείς. Δεν υπάρχει χώρος γι’ ανταγωνισμούς. Το κάθε παιδί έχει την θέση του. Εμάς η μητέρα μας όταν μας έβαζε τιμωρία μας έβαζε όλους. Δεν είχε την πολυτέλεια του χρόνου να κάτσει να αναλύσει ποιος φταίει και γιατί.”

Λέει και γελά, και μου αρέσει πολύ η απλότητά της, ο αυθορμητισμός της κι η ειλικρίνειά της. Σε κάνει να νιώθεις τόσο οικεία και χαλαρά, λες και σε ξέρει χρόνια. Αποπνέει τέτοια ωριμότητα και σιγουριά, και βλέπεις ότι δεν χρειάζεται να προσποιηθεί, ούτε να κρύψει τίποτα. Είναι απλά ο εαυτός της.

 

ΝΜ: Και πώς σκέφτηκες να γράψεις κάτι τέτοιο; Από πού το εμπνεύστηκες;

 

ΑΠ: Έβλεπα πάρα πολλούς ανθρώπους να τσακώνονται για ένα μέτρο γη. Κι αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που τους κάνει να φτάνουν εκεί; Μπορεί ίσως ν’ απομακρύνεσαι αν κάτι σ’ ενοχλεί, αλλά το να φτάνεις εκεί, είναι άλλο πράγμα. Έπειτα κι εγώ σαν παιδί χωρισμένων γονιών, αλλά και σαν γυναίκα, ήμουν πολύ κοντά με τις αδελφές μου, την γιαγιά μου, την μητέρα μου. Ήμουν κοντά στην γυναικεία φύση στην καθημερινότητά μου.

Έχω χάσει και δύο αδελφές, κάτι που με άγγιξε πάρα πολύ. Έβλεπα και πολλούς ανθρώπους να προσπαθούν να κάνουν παιδί και μετά να χωρίζουν, κι άλλους να μην θέλουν παιδί καθόλου.

Εγώ ευτυχώς είχα την τύχη να κάνω μια κορούλα την Αθηνά μου. Και λέω τύχη πάντα, γιατί ακόμα κι όταν συμβαίνει “κατά λάθος”, τύχη είναι και μάλιστα η μεγαλύτερη.

 

ΝΜ: Το να μπορείς όμως να πιάνεις το συναίσθημα του άλλου, και να το μεταδίδεις, παρόλο που δεν το έχεις ζήσει η ίδια είναι ταλέντο. Θεωρείς ότι έχεις ενσυναίσθηση;

 

ΑΠ: Παρατηρώ πολύ τον κόσμο τριγύρω μου. Αυτό το ταλέντο όλοι το έχουμε όλοι. Έρχεται με τα χρόνια αν θέλεις να το αναπτύξεις. Κι εσύ η ίδια θα μπορούσες να το κάνεις, κι ο καθένας μας αν πραγματικά ήθελε. Είναι παρατηρητικότητα και φαντασία

Η σεμνότητα με την οποία μου απάντησε, με κάνει να της πω, ότι δεν έχουμε όλοι αυτήν την ικανότητα, να βιώνουμε το συναίσθημα του άλλου. Να μπαίνουμε στην θέση του.

 

ΑΠ: Όλοι έχουμε ζήσει προβλήματα, κι έχουμε βιώσει διάφορα συναισθήματα. Απλά ο καθένας πιστεύει ότι το δικό του πρόβλημα είναι το μεγαλύτερο. Και γι’ αυτόν είναι εκείνη την στιγμή. Δεν μπορεί να δει τα χειρότερα, ότι κι αν του λες.

Οι άνθρωποι συνήθως βλέπουμε το δικό μας, κι όχι του άλλου. Αν πχ. μία κοπέλα νοιώθει άσχημα γιατί έχει μεγάλη και στραβή μύτη, ακόμα κι αν της πεις, ότι χάνονται ή αρρωσταίνουν άνθρωποι, εκείνη δεν πρόκειται να αισθανθεί καλύτερα.

Πρέπει να μας ταράξει κάτι για να ξυπνήσουμε.

Κι εγώ όταν έχασα την μεγάλη μου αδελφή (μόλις 41 ετών), είπα δεν θα ξανακλάψω για τίποτα μικρό και καθημερινό. Μάλιστα μόλις είχα κάνει την κόρη μου. Ήταν η Αθηνά μου μόλις 15 μηνών.

Έλεγα ας είμαστε καλά, και δεν θα ξανακάνω τίποτα άσχημο. Ούτε καν θα εκνευριστώ ποτέ ξανά ή θα βρίσω, κλπ. Κι όμως, κι εκνευρίστηκα πάλι, κι έβρισα, και ξαναέγραψα, κι έπαιξα ξανά, κι όλα τα έκανα.

 

ΝΜ: Πιστεύεις ότι αυτή σου η ικανότητα να εμβαθύνεις, βοηθάει στο να γράφεις τόσο καλά; Ή είναι μόνο λέξεις;

 

ΑΠ: (Γελώντας) Νομίζω και τα δύο, άλλωστε εγώ είμαι του Θεωρητικού. Να σκεφτείς σε όλα τα θεωρητικά μαθήματα, όπως Ιστορία, Έκθεση, Αρχαία κλπ. είχα 19-20 , ενώ Μαθηματικά και Φυσική 10.

Ούτε το 10 δεν άξιζα, αλλά έκανα τον ψόφιο κοριό στα Μαθηματικά και στη Φυσική, γιατί δεν είχα ιδέα. Χατιρικώς μου έβαζαν 12-14 επειδή ήμουν πολύ καλή στα άλλα. Στα άλλα που ήξερα ότι ήμουν καλή, μίλαγα, δεν πρόσεχα, και πολλές φορές μ’ έβγαζαν έξω από την τάξη οι καθηγήτριες. Στο τέλος με περνούσαν και στη Φυσική και στα Μαθηματικά, χάρη των άλλων μαθημάτων.

-Όση ώρα μου μιλούσε γελώντας η Άννα, ένοιωθα ότι έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο χαρούμενο, αισιόδοξο, και δυνατό, που η ζωή ότι κι αν του φέρει, εκείνος θα πάρει μόνο τα θετικά. Που προσφέρει στους γύρω του απλόχερα, με όλη του την καρδιά, Που τα πολλά ταλέντα του, δεν έγιναν αυτοκαταστροφικά, αντιθέτως έγιναν ο δρόμος προς την ελευθερία του.-

 

ΝΜ: Εκτός από ηθοποιός είσαι και συγγραφέας. Έγραφες από παλιά;

 

ΑΠ: Γράφω από παιδί σε ημερολόγια, αλλά σενάρια και γενικά ότι μου έρχεται από 19 – 20 χρονών. Έγραφα και για τον αξέχαστο Λευτέρη Καπώνη μια εποχή. Πρώτο μου σενάριο το 1989. Είχα γράψει το “Αστέρι στην λάσπη” το οποίο έγινε και το πρώτο σήριαλ που παίχτηκε στο MEGA, (έπαιξα κι εγώ ένα μικρό ρόλο, παρόλο που τότε δεν ήθελα να παίξω σε κάτι που είχα γράψει).

Ούσα στη σχολή ακόμα δούλεψα με μεγάλα ονόματα που μόνο στην τηλεόραση είχα δει… και θαύμαζα… και ξαφνικά έπαιζα δίπλα τους… είχα παίξει σε παράσταση του Δαλιανίδη. Πρώτη φορά επαγγελματικά στην Αθήνα με Βουτσά, Ηλιόπουλο, Μιχαλόπουλο, Πιατά, Φιλίνη, με δωδεκαμελές μπαλέτο της Όλιας Στεφανίδου, με ζωντανή οκταμελή ορχήστρα του Σάκη Τσιλίκη, κείμενα Χάρη Ρώμα και Σοφίας Φιλιππίδου το 1988, στο θέατρο Μινώα (Πατησίων ήταν, τώρα είναι parking).

Μετά στο θέατρο Καλουτά με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και την Ρένα Βλαχοπούλου… Τσιβιλίκας… Σειληνός… στο άλσος με τον Χάρρυ Κλυνν, Μουστάκας, Ρίζος, με Σταύρο Παράβα και Γιώργο Αρμένη, με Κοντού, Χρονοπούλου, Γιουλάκη, Μπέτυ Βαλάση, Γιώργο Πάντζα…. Ποιόν να πρωτοθυμηθώ…Με τον λατρεμένο μου Θανάση Βέγγο, με τον Γιάννη Ζουγανέλλη και πόσους άλλους νεώτερους ή παλαιότερους….

Δούλευα ταυτόχρονα με την σχολή. Δεν είχα την πολυτέλεια να κάνω αλλιώς, κι ας έχω κατηγορηθεί γι αυτό. Στην σχολή φώναζε ο Θεοδοσιάδης επειδή δούλευα πριν τις σπουδές μου και στο θέατρο ήμουν εκείνη που δούλευε πριν τελειώσει τη σχολή… και δούλευα πάρα πολύ.

Θυμάμαι ο αξέχαστος σκηνογράφος και «θεατρικός μου πατέρας» Γιάννης Κύρου, μου είχε πει :»Θα πηγαίνεις σε όποια δουλειά δεν σε προσβάλλει σαν άνθρωπο… δεν θα πετάς καμία, δεν έχεις ούτε πατέρα παραγωγό, ούτε άντρα σκηνοθέτη… πρέπει να σε γνωρίσει και να σε αποδεχτεί ο κύκλος σου και μετά, μέσα από την δουλειά σου θα σε μάθει και το κοινό.

Έγραφα κι έπαιζα ταυτόχρονα. Δούλευα τόσο πολύ που επειδή δεν είχα χρόνο, πήγαινα από τα γυρίσματα κατευθείαν στην παράσταση… μπάνιο πολλές φορές έκανα στο θέατρο που έπαιζα, θυμάμαι τον φύλακα στο Μινώα, όταν ξαναδούλεψα εκεί με τον Στάθη Ψάλτη, να μου λέει: «Παντζελάκι σε ξέχασα και θα κάνεις με κρύο νερό σήμερα μπάνιο» έ, ήμουν και πιτσιρίκα… άντεχα τις κακουχίες» χαχα

​​

ΝΜ: Τον “Ένοικο” τον έγραψες και τον σκηνοθετείς η ίδια. Κατά πόσο είναι εύκολο και να σκηνοθετείς και να παίζεις κάτι που έχεις γράψει η ίδια;

ΑΠ: Όχι πολύ εύκολο. Καλείσαι ν’ αμφισβητήσεις πολλές φορές την ίδια σου την δουλειά. Βέβαια έχω κάνει στην σχολή Χατζίκου (τότε χαχα) και σκηνοθεσία.

Αλλά πιστεύω πως όταν παίζεις χρόνια στο θέατρο μπορείς να στήσεις μια παράσταση. Γιατί σαν ηθοποιός ξέρεις την θέση σου στην σκηνή, ξέρεις τα φώτα, ξέρεις τι βλέπει το κοινό. Ένας ηθοποιός μ’ εμπειρία στο θέατρο, πιστεύω ότι μπορεί να το κάνει.

Δεν θα μπορούσα όμως να κάνω σκηνοθεσία στην τηλεόραση. Εκεί πρέπει να ξέρεις σκηνοθεσία με μοντάζ, φωτογραφία κλπ, πράγμα που έχω ξεχάσει πια. Εντάξει, δεν γίνεται να τα κάνουμε και όλα

ΝΜ: Πιστεύεις στους αυτοδίδακτους ηθοποιούς;

 

ΑΠ: Νομίζω όλοι ο ηθοποιοί πρέπει να πηγαίνουν στην σχολή. Δεν είμαστε στα 1900 που δεν μπορούσαν οι ηθοποιοί να πάνε. Το ταλέντο είναι σημαντικό, αλλά πρέπει να γνωρίζεις εκτός από την θεωρεία και τις τεχνικές. Όπως πχ πώς να τοποθετήσεις την φωνή σου. Ακόμα να διαβάσουν Αισχύλο, Σαίξπηρ, να ξέρουν π.χ. τον Άμλετ, κι ας μην παίξουν ποτέ Άμλετ ή Ριχάρδο.

Για μένα άλλωστε πιο δύσκολο είναι να παίξεις τον μπακάλη, παρά τον βασιλιά. Γιατί τον μπακάλη τον βλέπουν κάθε μέρα οι θεατές, ξέρουν πώς είναι, ενώ τον βασιλιά όχι, δεν γνωρίζουμε τα πρωτόκολλα

 

ΝΜ: Πιστεύεις κάποιος χωρίς πολύ ταλέντο, θα μπορούσε να γίνει καλός ηθοποιός με πολύ δουλειά;

 

ΑΠ: Εκτός από το ταλέντο που μπορεί να έχει κάποιος, πρέπει να το δουλεύει και πολύ. Ακόμα και σε περιόδους που κάθεσαι, να διαβάζεις ένα έργο, να βλέπεις μια ταινία, να μην εφησυχάζεις. Αν έχεις την φλόγα, να την κάνεις φωτιά. Χωρίς πάθος για την δουλειά σου, δεν γίνεται αυτό.

Οι πρόβες είναι η πιο ωραία περίοδος μιας παράστασης, γιατί εκεί γεννιούνται πράγματα. Και για να μάθεις, πρέπει να είσαι κλειστός με τον εαυτό σου, κι ανοιχτός με τους άλλους.

​​

 

ΝΜ: Η κρίση που ήρθε κατά πόσο σ’ επηρέασε;

 

ΑΠ: Πιστεύω ότι η κρίση μου έκανε και καλό. Στην αρχή για κανένα χρόνο είχα πέσει σε μελαγχολία. Η κρίση για όλους στην αρχή ήταν ένα σοκ. Δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου. Μετά όμως άρχισα να γράφω, και ν’ ανεβάζω παραστάσεις μόνη μου.

Αρχικά σε μουσικές σκηνές (στο Σαίξπηρ, στην πλατεία Καρίτση, εκεί ξεκινήσαμε με την Βιβή Νικολάου και τα καταφέραμε πολύ καλά) αλλά και σε διάφορες άλλες, καθώς και σε πολλά μαγαζιά καφε-θέατρα ή μουσικά στέκια στην επαρχία . Πέρυσι  είμαστε στο Καμπαρέ Βολτέρ, πάλι με την Βιβή Νικολάου αλλά και σε διάφορες περιπλανώμενες παραστάσεις μας ανά την Ελλάδα.

Κι έτσι πότε από δω και πότε από κει γεννήθηκε ο Ένοικος, και ανέβηκε στο ζεστό και φιλόξενο Αλκμήνη. Το έργο αγγίζει τον κόσμο πάρα πολύ. Πολλές φορές έρχονται και μου λένε ότι έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις στην οικογένειά τους, και συγκινούνται, θυμούνται τα βιώματα τους…. ακόμα-ακόμα και ζόρικες καταστάσεις που έχουν περάσει σαν παιδιά

 

ΝΜ: Έχεις κάνει ένα δεύτερο ξεκίνημα πολύ δυνατό, πώς νοιώθεις;

 

ΑΠ: Είμαι πολύ ευχαριστημένη γιατί πήγε πολύ καλά για όλους όσους δουλέψαμε. Ήταν κάτι που δεν ήξερα, όμως το επιχείρησα και πήγε πολύ καλά. Και δεν είμαι η θεατρική επιχειρηματίας με τα πολλά λεφτά.

Ξεκίνησα με ότι είχα, που δεν είχα… αλλά οι φίλοι μου, αυτοί οι αληθινοί πολύτιμοι φίλοι και συνεργάτες με πίστεψαν, με εμπιστεύθηκαν και μαζί με μένα δικαιώθηκαν κι εκείνοι.

Νοιώθω ότι είναι “το παιδί μου”, η δουλειά μου. Είναι όλο δικό μου, μαζί με την ευθύνη, και ότι συνεπάγεται. Βέβαια, έχω μια υπέροχη θεατρίνα την Λίνα, που μαζί το πετύχαμε.

Και οι συνεργάτες που όπως είπα και πιο πάνω, συνέβαλαν σε αυτήν την επιτυχία. Δεν περιμέναμε βέβαια τέτοια επιτυχία και τόση ανταπόκριση από το κοινό.. Έχουμε πάρει πολύ καλές κριτικές απ’ όλους.

 

ΝΜ: Πώς νιώθεις σε αυτήν την φάση της ζωής σου, μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας;

 

ΑΠ: Πιο ώριμη και πιο δυνατή. Έχω παλέψει πολύ, τίποτα δεν έρχεται εύκολα. Συνήθως λέω στην κόρη μου: “Δεν πάς ξαφνικά στην Ν. Υόρκη”. Πρέπει να παλεύεις για τ’ όνειρό σου, να το κυνηγάς. Ξανά και ξανά. Νοιώθω πολύ όμορφα, πολύ ήρεμη, κι ευγνώμων για όλα όσα έχω.

-Χάρηκα πολύ που γνώρισα την Άννα, σαν άνθρωπο, όχι σαν ηθοποιό. Μία γυναίκα, δυνατή, ευαίσθητη, που έχει κάνει πολύ δουλειά με τον εαυτό της, και οι δυσκολίες της ζωής δεν την έβαλαν κάτω

Που ακόμα εμπιστεύεται, κι ας της έχει βγει καμιά φορά σε κακό όπως λέει η ίδια. Που ανεβάζει πολύ αξιόλογες δουλειές, και δίνει μαθήματα ζωής στον κόσμο.

“ΚΕ ΑΦΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ” είναι το σλόγκαν της, όπως γράφει η ίδια στην σημείωσή της για την παράσταση.

 

Αποσπάσματα από την σημείωσή της:

 

“Όταν ήμουν μικρή στα Χανιά θυμάμαι στο κέντρο των Χανίων, στην καρδιά του εμπορικού Κάτολα υπήρχε ένα μαγαζάκι μικρό, που το είχε ένας γραφικός, έτσι μου φαινόταν τότε τύπος, όπου είχε μέσα περίεργα πράγματα…φυσητά υαλικά σε βάζα…τασάκια …πιατάκια…που έγραφαν επάνω, ήταν ανορθόγραφα, και είχαν κάτι ζωγραφιές λαϊκής τέχνης”

 

“ΜΙ ΜΕ ΛΙΣΜΟΝΕΙ…ΚΑΝΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΩ…ΚΑΛΩ ΤΑΞΗΔΗ…Σ ΑΓΑΠΟ…”

 

“Έβλεπα ένα μικρό μπλε ποτηράκι, να γράφει ΚΕ ΑΦΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ…αυτό μου έκανε κλικ πιο πολύ απ’ όλα, αλλά ποτέ δεν το αγόραζα”

 

“Πήγαινα το έβλεπα, κάθε φορά έλεγα αυτό θα πάρω σήμερα, αλλά την τελευταία στιγμή το χέρι μου έπιανε ένα άλλο απόφθεγμα”

 

Μετά από χρόνια είδε ότι το μαγαζί είχε ταμπέλα ΠΩΛΕΙΤΑΙ

 

“Χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκα μέσα, αποφασισμένη να το πάρω, όσο κι αν κόστιζε…ακούω τον 100χρονο να μου λέει μισή τιμή…τι αδικία για εκείνον…εγώ έτοιμη να δώσω όλο το φοιτητικό μου βαλάντιο (που δούλευα για να το έχω)…κι εκείνος να μου το δίνει μισή τιμή “

 

“Για πολλά χρόνια το είχα πάντα μαζί μου”

 

“Πάντα με μάγευε αυτή η φράση…κι αυτό θα περάσει, ή μάλλον πιο σωστά…ΚΕ ΑΦΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ”

 

“Και ήρθε η μέρα που αυτό το μικρό μπλε ποτηράκι, που είχε την δική του διαδρομή στην ζωή μου, θα γινόταν χίλια κομμάτια στα χέρια μου”

 

“Κι έκλαψα για μια ανορθόγραφη φράση, μ’ ένα λουλουδάκι (μάλλον ανεμώνη ήταν), πάνω σ’ ένα μπλε γυάλινο ποτηράκι”

 

“Δεν είχα καταλάβει τίποτα από την ταπεινή του ανορθόγραφη φιλοσοφία ΚΕ ΑΦΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ…ότι κι αν είναι αυτό που σήμερα μας πονάει…μας λυπεί…μας τρελαίνει…ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΦΤΟ…να είστε μόνο έντιμοι, αληθινοί, και ν’ αγαπάτε τους ανθρώπους που είναι δίπλα σας”

 

Καλή επιτυχία Άννα σε ότι κι αν κάνεις, γιατί πραγματικά σου αξίζει!

Μετά από περίπου 20 χρόνια στο χώρο της μόδας, και των ΜΜΕ,μέσα από δημιουργική και ποιοτική δουλειά,αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό που μ'εκφράζει. Αφορά όλα όσα μας δίνουν ευχαρίστηση, χαρά, ελπίδα, κι όλα αυτά με το δικό μας ξεχωριστό στυλ. Ελπίζω να το απολαύσετε , και να ταξιδέψουμε μαζί στον όμορφο κόσμο του. θα χαρώ να έχω και τις δικές σας ιδέες και προτάσεις.

YOU MIGHT ALSO LIKE

RECENT POSTS

Close Menu