Heart 2 Art

Η ΚΟΙΛΙΤΣΑ ΜΟΥ


Δεν σε είχα από παλιά. Μεγαλώνοντας σε απέκτησα. 
Κοιλίτσα μου…γλυκειά μου κοιλίτσα… 
Σε κοιτώ στο καθρέφτη, και ξέρω ότι έχεις την δική σου υπόσταση.
Δεν σε ορίζω, έχεις τα θέλω σου, και τα βροντοφωνάζεις.

Μου μιλάς το πρωί: ” Καλημέρα. Πότε θα με γεμίσεις; Άργησες σήμερα”. 
Και σου απαντώ τρυφερά: “Ατιμούλικη, ακόμα δεν ξύπνησα, περίμενε λιγάκι.”
Είσαι λίγο ανυπόμονη βλέπεις. Φωνάζεις από νωρίς. Φωνάζεις σχεδόν όλη την ημέρα.
 
Το βράδυ την ώρα που πέφτω στο κρεββάτι, σε χαιδεύω απαλά, με κυκλικές κινήσεις, και νοιώθω πόσο μαλακή είσαι. Σαν το δικό μου το μικρό κουταβάκι.
Έτσι νανουρίζομαι σ’έναν γλυκό ύπνο, μέχρι να μου διαμαρτυρηθείς.
“Τι κάνεις;” μου ψιθυρίζεις ναζιάρικα. “Δεν σηκώνεσαι να φάμε τίποτα, να τα πούμε και λιγάκι;”

Και κάπως έτσι κόντεψα να φάω τα μούτρα μου μες το σκοτάδι. “Η Οδύσσεια του ψυγείου, μέσα από το σαλόνι.”
Τι τους θέλουμε τόσο τεράστιους καναπέδες; Νόμιζα ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ! 
Και ξέρεις ότι τους ξεπέρασες, όταν χτυπάς το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού στην γωνία τους. 
Δαγκώνεις τα χείλια με απελπισία. Μην τυχόν και φωνάξεις, και τους ξυπνήσεις όλους! 

Σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω…οι δυσκολίες δεν με πτοούν!
Το ψυγείο μου φωνάζει ψιθυριστά και σαγηνευτικά…”Έλααα…Νάνσυυυυ…έλααα”… 
Σαν υπνωτισμένη κατευθύνομαι προς την φωνή. Μέχρι που χτυπώ τα γόνατα στο τραπεζάκι του σαλονιού.
Βρίζοντας σαν νταλικέρης συνεχίζω: 
“Λες να έχει μείνει κανά σοκολατάκι από την επίσκεψη των κουμπάρων, και γλιτώσω τον υπόλοιπο δρόμο;”
Κι αφού έχω τσαλαβουτήξει τα χέρια μου στο βάζο με τα λουλούδια και το γεμάτο αποτσίγαρα τασάκι, επιτέλους φτάνω στο ψυγείο.
Νομίζω μου χαμογελά….το αγκαλιάζω κλαίγοντας από χαρά…το ανοίγω…μια όαση, κι εγώ βουτάω μέσα!
Και κάπως έτσι περνάμε τα βράδια παρέα. Με ασκήσεις κομάντο.

 
Όταν ξεχειλίζεις λίγο από τα ρούχα, σε ξαναβάζω μέσα με αγωνία μην μου κρυώσεις. Και για να πω την αλήθεια, δεν θέλω να σε βλέπουν οι άλλοι. Μόνο εγώ θα σε βλέπω.
Γιατί όπως λέει και ο Τόλης :” Μα εγώ αγαπώ μία…μία…μόνο μία.” Όλοι νόμιζαν ότι το τραγουδούσε για την Ζωίτσα, αλλά μόνο αυτός ήξερε, ότι το τραγουδούσε για σένα…
Μου αρέσει να χαλάω ατελείωτες ώρες στα μαγαζιά, διαλέγοντας ρούχα που θα σε κρύβουν. Κι όταν η πωλήτρια μου λέει: “Αυτό το μπλουζάκι σε άλφα γραμμή πάρτε. Καλύπτει την κοιλίτσα”, και όντως την καλύπτει, ξέρω ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. 
Κι έτσι την μισή μέρα την ξοδεύω να σε συντηρώ και να σε φροντίζω, και την άλλη μισή να προσπαθώ να σε κρύψω.

Εκτός βέβαια αν είμαι άντρας.
Τότε δεν χρειάζεται να σε κρύψω ποτέ. Αντιθέτως σε περιφέρω με υπερηφάνεια. Πόσα ξοδεύω αλήθεια για να σε συντηρώ.
Πόσα μηχανάκια τρέχαν μουγκρίζοντας στους δρόμους, και πόσων  ντελιβεράδων κινδύνεψε η ζωή τους. 
Και φυσικά στα μαγαζιά δεν έχω κανένα πρόβλημα τι θα ψωνίσω.Το πολύ-πολύ να μην χωράει το παντελόνι στην μέση μου. Και τι έγινε; Το φοράω κάτω από την κοιλίτσα μου. 
Τότε ακριβώς γίνεσαι η γκομενοπαγίδα μου.

Γιατί είναι γνωστό ότι οι γυναίκες σε προτιμούν.
Σε χαιδεύουν, παίζοντας με τις πολλές και μαύρες τριχούλες σου.
Μπλέκουν τα δάχτυλά τους ανάμεσά τους, με γελάκια ναζιάρικα.
Γιατί όσο πιο δασύτριχη, τόσο πιο αρσενικό βαρβατίλικο. 
Και τόσο πιο απεχθές από τις άλλες γυναίκες,  κατά την γνώμη τους.
Είναι σίγουρες, ότι δεν θέλει άλλη γυναίκα να χαιδέψει αυτήν την κοιλιά. Το ίδιο σίγουρες είναι και όλες οι υπόλοιπες όμως.
Κι έτσι παίρνεις πολλά χαδάκια, από πολλές γυναίκες. 
Πολλά περισσότερα, από αυτές τις σκληρές στεγνές κοιλιές που όλες τις φοβούνται. 
 
Σε αγαπάω κοιλίτσα μου, γιατί μ’έχεις μετατρέψει σ’έναν Δον Ζουάν. 
Φάτε την σκόνη μου σκληροί κοιλιακοί!

 Η αλήθεια είναι, είτε είμαι άντρας είτε γυναίκα, ότι σου χρωστάω πολλά:

Όταν θέλω να ξεκουράσω τα χέρια μου, είσαι εκεί! 

Όταν το παιδί μου θέλει μαξιλάρι, είσαι εκεί!

Όταν θέλω κάτι σε κουταβάκι να χαιδεύω, είσαι εκεί!

Όταν θέλω να ρίξω γκόμενα, είσαι εκεί!

Όταν δεν θέλω να δω τα κιλά μου στην ζυγαριά, είσαι εκεί, εμπόδιο πιστό!

Όταν δεν θέλω να με φιλήσει η μακρινή θεία, είσαι εκεί… στην μέση!

Όταν θέλω θέση στο λεωφορείο, είσαι εκεί, να τους πείσεις ότι είμαι ολίγων μηνών έγκυος!

Και το σημαντικότερο…

Όταν θέλω ν’ακουμπήσω το ποτήρι μου, είσαι εκεί! 


Ένα μεγάλο χειροκρότημα στις κοιλίτσες, παύλα, τραπεζάκια.
Όπως και στις κοιλίτσες: 
εμπόδιο να δω τα κιλά μου κόμμα άρα να πάθω ανακοπή, και
είμαι έγκυος- με αθώο ύφος- μπορώ να καθίσω;

Αχ, τρυφερή μου κοιλίτσα, είσαι τόσο γλυκιά. Σ’Αγαπώ τόσο πολύ…αν και κατά βάθος θα ήθελα να σου πω “ΑΪ ΧΑΣΟΥ”!

Blogger, Actress, Fashion Editor, Artist, κι όλα αυτά τα εντυπωσιακά και κουλά που δεν καταλαβαίνει κανείς. Με λίγα λόγια, ενδυματολόγος, ηθοποιός, νομίζει καλλιτέχνης, και γενικώς μια τρελλή που γράφει διάφορα, και νομίζει ότι τα διαβάζουν.

YOU MIGHT ALSO LIKE

RECENT POSTS

Close Menu