Heart 2 Art

Γράφει η “Νίτσα” Μάρη

ΜΑΝΑ, ΜΑΝΟΥΛΑ, ΩΠ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ!


Με λένε Νίτσα κι είμαι 40 χρ. Είμαι παντρεμένη με τον Γιάννη, κι έχω δυό παιδάκια. Τον Ασκληπιό 13 χρ. και την Χριστίνα 10χρ.
Είναι οι αγάπες της ζωής μου. Θα έκανα τα πάντα γι’αυτά. 
Εκτός από να τους δώσω το γλυκό μου!
Έχω βλέπετε μια αδυναμία στα γλυκά.
Το ίδιο όμως έχει κι ο γιος μου ο Ασκληπιός. Όχι ότι πάει πίσω και η Χριστίνα.

Τις προάλλες ήρθε η νονά του Ασκληπιού, κι έφερε σουφλέ σοκολάτα. Ξέρει ότι του αρέσει πολύ.
“Καλώς την νονά με το γλυκό” λέω, και χαμογελώ σαρδόνια.  
“Έφερα σουφλέ σοκολάτας, που είναι το αγαπημένο του Ασκληπιού”, λέει με χαρά η νονά.
“Και το δικό μου” σκέφτομαι, και μου τρέχουν τα σάλια.
“Μόλις γυρίσει από το φροντιστήριο, θα του το δώσω αμέσως”, της λέω μ’ένα χαμόγελο μέχρι τ’αυτιά, και ήδη σκέφτομαι που να το κρύψω.

Για μια στιγμή με πιάνουν οι τύψεις.
Μα τι μάνα είμ’εγώ που σκέφτομαι τέτοια πράγματα.
Κι έτσι, κρύβω μόνο το μισό.
“Να, κέρασα και την νονά σου που το έφερε” του λέω με αθώο ύφος, όταν γυρνά στο σπίτι.  
“Έφαγε και ο μπαμπάς σου λίγο… ε, ήρθε κι η γειτόνισσα, να μην της βάλω;”
“Να φυλάξουμε και για την αδελφή σου, την Χριστίνα, εγώ δεν θα φάω καθόλου”, λέω με έκδηλη μητρική αυτοθυσία.

Όταν δεν με βλέπουν… τρώω το άλλο μισό. Το κρυμμένο…
Βιάζομαι κιόλας, μην τυχόν και με πιάσουν…αι στο καλό, θα με πιάσει το στομάχι μου! 
Ξανά τύψεις. Λες να το υποψιάζονται;  Ο Ασκληπιός με κοιτούσε καχύποπτα. Τέρμα δεν θα το ξανακάνω!
“Νίτσαααααα που είσαι;” φωνάζει ο άντρας μου.
“Άστον αυτόν” σκέφτομαι. “Δεν χρειάζεται να φάει. Σαν βόϊδι έχει γίνει”!
Κι εκεί μου φεύγουν όλες οι τύψεις…
“Στην τουαλέτα είμαι, έρχομαι, πως κάνεις έτσι…”


 
Το επόμενο πρωί είμαι μελιστάλαχτη και με τα δύο μου παιδιά.
Αισθάνομαι πολύ άσχημα που τους έφαγα το γλυκό.
Θα τους πάρω ότι γλυκό κι αν μου ζητήσουν…
“Αλήθεια μαμά; Τότε πάρε μου κρέπα σοκολάτα” λέει ο Ασκληπιός χαρούμενος.
“Κι εμένα το ίδιο” από κοντά κι η Χριστίνα.
Πράγματι το απόγευμα, έχουν τις κρέπες τους. Τεράστιες και λαχταριστές.
Που να τις φάνε όλες. Περισσεύουν οι μισές.
“Άστες γι’αύριο” μου λένε.
Με λούζει κρύος ιδρώτας…θ’αντέξω;
“Εντάξει, εκτός αν έρθει η γιαγιά για καφέ και την κεράσω” τους απαντώ, για να είμαι καλυμμένη σε κάθε περίπτωση!

Και οι φόβοι μου επαληθεύονται…δεν αντέχω και πάω κρυφά στην κουζίνα. 
Μόλις έχω φάει την μία, όταν ακούω πίσω μου …

“ΡΕ ΜΑΜΑΑΑΑΑ”
“ΡΕ ΝΙΤΣΑΑΑΑΑ “
“ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑΑΑΑ;” 
“ΑΧ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΑ!” κόντεψα να πνιγώ…

“Οκ. Εντάξει. Ελάτε να φάμε όλοι μαζί ένα γαλακτομπούρεκο που έχω κρυμμένο”, λέω με αυταπάρνηση…
“Τι να κάνω; Έχε χάρη που σας αγαπώ. Όλα για την οικογένεια…”
Κι ορκίστηκα να μην ξαναφάω γλυκό χωρίς τα παιδιά μου!

Κι έτσι έφαγαν το γαλακτομπούρεκο όλο, κι εγώ ούτε που το ακούμπησα…
“Κλαψ, γαλακτομπουρεκάκι μου, θα μου λείψεις…”
ΑΧΧΧΧ, ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ, ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΣΙΑ!!!

Blogger, Actress, Fashion Editor, Artist, κι όλα αυτά τα εντυπωσιακά και κουλά που δεν καταλαβαίνει κανείς. Με λίγα λόγια, ενδυματολόγος, ηθοποιός, νομίζει καλλιτέχνης, και γενικώς μια τρελλή που γράφει διάφορα, και νομίζει ότι τα διαβάζουν.

YOU MIGHT ALSO LIKE

RECENT POSTS

Close Menu