Heart 2 Art

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ

Γράφει ο Νίκος Κρίκας ηθοποιός- Συγγραφέας Ποιητής

Δευτέρα πρωί.  ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΕΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.

Δευτέρα πρωί.  ΙΚΑ.

Δευτέρα πρωί. ΕΦΟΡΙΑ.

Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτοί οι 3 τόποι; 
Μα φυσικά τις ουρές. 

Για τους 2 τελευταίους τα ξέρουμε, χρόνια τώρα. Συνηθίσαμε.  Αν είναι να τους επισκεφθείς οπλίζεσαι με περίσσια υπομονή από το προηγούμενο βράδυ. Κάνεις ασκήσεις θάρρους και θράσους.  
Αλλά για τον πρώτο το περιμενες;;; Μέσος χρόνος αναμονής το τέταρτο. Για μια απλή επαναφόρτιση. 12 άτομα στην ουρά.  Και ο χρόνος τρέχει.  
Το έχασες το ραντεβού, συνειδητοποίησε το και ηρέμησε.  
Βαθιές, διαφραγματικές αναπνοές. Η κυρία που είναι πρώτη στην ουρά δεν γνωρίζει τη διαδικασία. Χρέη ξεναγού θα αναλάβει ο νεαρός πίσω της. Και θα παραμείνει ο νεαρός για μια εθελοντική εργασία πληροφόρησης και για τους υπόλοιπους.

Οι κατάρες δεν αργούν να πέσουν.  Το σύστημα, οι πολιτικοί, η χώρα. Αχ και Βαχ. Λίγο σπρώξιμο λίγη απελπισία και πολύ παρατήρηση.  Μια πασαρέλα ενδυματολογικών επιλογών, τρόπων και παιδείας.
Ουαί κι αλοίμονο αν κρατάς 50ευρω. Το μηχάνημα δεν το δέχεται.  Οφείλεις να έχεις ψιλούρα.
Το κλονισμένο νευρικό σου σύστημα δεν θα κλονιστεί παραπάνω.  Δεν θα το επιτρέψεις.  Τα κατάφερες.  Επαναφόρτιση τέλος.  
Με αυτή την υπέροχη φωνή του μηχανήματος που επαναλαμβάνει ρομποτικά και σε προτρέπει 2-3 φορές να παραλάβεις τα ρέστα σου. Αυτές οι υπέροχες φωνές που σφάζουν τα υπέροχα αυτιά μας, έχουν κατακλύσει τα ΜΜΜ.
Είναι τόσο υπέροχες που το λιγότερο δεν τις ακούς.  Τις έχεις αποκλείσει από τον δίαυλο του ακουστικού σου πεδίου.

Με το ηλεκτρονικό εισιτήριο στο χέρι αισθάνεσαι πανευτυχής. Κατευθύνεσαι προς τα μηχανήματα για να σκανάρεις. Την ίδια στιγμή ορδές πλήθους έρχονται καταπάνω σου από την αντίθετη πορεία. Μόλις έγινε αποβίβαση.
Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται στην επικύρωση. Ένα βήμα πριν την ελευθερία.  Κι εσύ ψάχνεις μια δίοδο χωρίς πολύ κόσμο για να σκανάρεις το εισιτήριο.  
Η σύγκρουση αναπόφευκτη. Ευτυχώς που ξέρεις να οδηγείς και να περπατάς στην Αθήνα. Ρίχνεις μια φευγαλέα ματιά πίσω σου. Οι ουρές αυξήθηκαν.

4 μηχανήματα χάρτινου εισιτηρίου εκλιπαρούν για την αντικατάσταση τους . Στέκουν εκεί σε αχρηστία.  Τα 2 νέα τι να προλάβουν; Να μην συζητήσουμε για τον δύσμοιρο υπάλληλο που κι αυτός βγάζει εισιτήρια και προσπαθεί να εξυπηρετήσει.  
Και πάλι μπροστά, πορεία προς την αποβάθρα.  Μέχρι την επόμενη επαναφόρτιση. 6 μήνες υπολειτουργίας του νέου εισιτηρίου.
Αθήνα. Ελλάδα 2018. Μέλος ΕΕ. 

Το θέατρο είναι η μεγάλη μου αγάπη. Το γράψιμο αποδεικνύεται η δεύτερη μεγάλη μου αγάπη. Από τα δεκατέσσερα χρόνια μου γράφω, αλλά τα γραπτά μου έμεναν κλεισμένα στο συρτάρι μου. Το 2017 αποφάσισα να αλλάξω τακτική, έτσι κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή τα Ανομολόγητα από τις εκδόσεις Βέγας. Εκ τότε παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, την ιστορία, την φύση, τις ανθρώπινες σχέσεις, αντλώ υλικό από το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον και τα όνειρα και φτιάχνω εικόνες μέσω του λόγου. Εύχομαι τα άρθρα μου να σας αγγίζουν την ψυχή. Βεβαίως η κριτική ευπρόσδεκτη. Καλή σας ανάγνωση

YOU MIGHT ALSO LIKE

RECENT POSTS

Close Menu