Heart 2 Art

15 μύθοι για την απώλεια ζώων

“Δεν ήξερα ότι και κάποιος άλλος αισθάνεται τόσο βαθιά αγάπη όσο εγώ για τα ζώα”, μερικοί άνθρωποι μου έχουν εμπιστευτεί .

 

Όταν πρόκειται για την αγάπη σας για τα ζώα, μπορεί να μην είστε τόσο μόνος όσο νομίζετε! Ορισμένοι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων, νοιώθουν εξαιρετικά κοντά και είναι αφοσιωμένοι στους συντρόφους τους. Έτσι όταν οι καλοί (ή και καλύτεροι) φίλοι τους πεθαίνουν – ή αλλιώς αφήνουν αυτή τη ζωή – πληγώνονται πολύ, και μερικές φορές καταρρακώνονται.

Δεδομένου ότι όλο και περισσότεροι λάτρεις των ζώων “βγαίνουν από το ντουλάπι”, λιγότεροι λάτρεις των ζώων αισθάνονται μόνοι στην έντονη θλίψη τους για το κατοικίδιο ζώο τους. Όλο και περισσότεροι λάτρεις των ζώων, μιλούν ανοιχτά για τους βαθιούς δεσμούς τους με τους φίλους τους με γούνα, φτερά, πτερύγια ή και λέπια. Η στάση των ανθρώπων απέναντι στην απώλεια κατοικίδιων ζώων, έχει αλλάξει πραγματικά τα τελευταία 40 χρόνια – ειδικά την τελευταία δεκαετία. Παρά την αυξανόμενη μάθηση, παρανοήσεις σχετικά με την απώλεια κατοικίδιων ζώων εξακολουθούν να υφίστανται. Αυτοί οι μύθοι εμποδίζουν το υγιές πένθος. Εδώ είναι μερικοί από τους μύθους, και ακολουθούν οι πραγματικότητες.

 

Επικρατέστεροι Μύθοι για την απώλεια του κατοικίδιου ζώου σας

 

Μύθος 1. Οι άνθρωποι που βιώνουν έντονη θλίψη για την απώλεια ή την αναμενόμενη απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου, είναι τρελοί, εκκεντρικοί ή παράξενοι.

Πραγματικότητα: Τα άτομα που το λένε αυτό, ή το πιστεύουν είναι αρνητικοί και κριτικοί. Η εμπειρία έντονων συναισθημάτων δυσφορίας, για την απώλεια ενός αγαπημένου κατοικιδίου ζώου, είναι συνήθως, φυσιολογική και υγιής. Οι άνθρωποι που έχουν έντονα συναισθήματα για την απώλεια του κατοικίδιου ζώου τους, είναι ικανοί να συνάψουν στενές σχέσεις, με βαθύ συναισθηματικό δεσμό. Αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανευόμαστε, και όχι κάτι που πρέπει να βλέπουμε αρνητικά.

 

Μύθος 2. Η απώλεια κατοικίδιων ζώων, είναι ασήμαντη σε σύγκριση με την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Για να θρηνήσει κάποιος την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου, σημαίνει ότι υποτιμά τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων.

Πραγματικότητα: Η απώλεια ενός αγαπημένου ζώου συντροφιάς, μπορεί να είναι τόσο συναισθηματικά σημαντική, ακόμα πιο σημαντική, από την απώλεια ενός ανθρώπινου φίλου ή συγγενούς. Οι άνθρωποι μπορούν ταυτόχρονα να αγαπούν και να φροντίζουν, τόσο τα ζώα, όσο και τους ανθρώπους. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

 

Μύθος 3. Είναι καλύτερο να αντικαταστήσετε το χαμένο κατοικίδιο ζώο, το συντομότερο δυνατόν. Αυτό θα απαλύνει τον πόνο της απώλειας.

Πραγματικότητα: Τα ζώα συντροφιάς, δεν μπορούν να “αντικατασταθούν”. Δεν είναι εναλλάξιμοι σύντροφοι. Είναι όλα ξεχωριστά, διαφορετικά άτομα, με μοναδικές προσωπικότητες. Οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται συναισθηματικά έτοιμοι να πάρουν ένα άλλο κατοικίδιο, πριν βάλουν ξανά ένα νέο ζώο στην καρδιά και την οικογένειά τους. Μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν τη διαδικασία πένθους, σπεύδοντας να πάρουν ένα κατοικίδιο ζώο “υποκατάστατο”. Αυτό δεν είναι καλό για τους ανθρώπους, ή για τα κατοικίδια ζώα.

 

Μύθος 4. Είναι καλύτερο να θρηνήσετε μόνοι σας. Αυτός είναι ένας τρόπος να είστε ισχυροί και ανεξάρτητοι, και να μην επιβαρύνετε άλλους με τα προβλήματά σας. Εκτός αυτού, πρέπει να προστατεύσετε τον εαυτό σας, από το να γελοιοποιηθείτε για την αγάπη σας και τον θρήνο σας για τον χαμό του τριχωτού φίλου σας.

Πραγματικότητα: Χρειάζεται θάρρος να δεθεί συναισθηματικά κανείς με άλλους. Αυτοί που θρηνούν, μπορούν να ωφεληθούν σε μεγάλο βαθμό από την ενσυναίσθηση, τη φροντίδα και την κατανόηση των άλλων. Αλλά να είστε επιλεκτικοί σχετικά με το πού απευθύνεστε για βοήθεια, αφού μερικοί άνθρωποι δεν παίρνουν σοβαρά την απώλεια κατοικίδιων ζώων.

Μύθος 5. Η επίλυση και ο τερματισμός του πένθους, γίνεται όταν έχετε καταφέρει να έχετε μόνο ευχάριστες αναμνήσεις του κατοικίδιου ζώου σας.

Πραγματικότητα: Είναι σπάνιο κάποιος να επιτυγχάνει πλήρη επίλυση, ή τερματισμό του πένθους σε μια βαθιά απώλεια. Συχνά μένει με ψυχολογικές πληγές, αν όχι με ελλιπώς θεραπευμένα τραύματα. Δεν είναι ρεαλιστικό, να περιμένουμε ότι θα μείνετε μια μέρα μόνο με ευχάριστες αναμνήσεις. Εκτός αυτού, η παραμονή με μόνο ευχάριστες αναμνήσεις είναι μονόπλευρη, και δεν παρουσιάζει μια ισορροπημένη άποψη της πραγματικότητας – δεν είναι ένας στόχος που θα ήταν υγιής ή πολύτιμος για να επιτευχθεί. Δεν μπορεί κάποιος να εκτιμήσει πλήρως τις ευχάριστες αναμνήσεις, εκτός αν έχει δυσάρεστες αναμνήσεις για να τις αντιπαραβάλει.

 

Μύθος 6. Είναι εγωιστικό να κάνετε ευθανασία στο κατοικίδιο ζώο σας.

Πραγματικότητα: Η ευθανασία, είναι ένας συμπονετικός και ανθρώπινος τρόπος για να τερματιστεί η έντονη ταλαιπωρία, ή η πτώση της ποιότητας ζωής ενός ζώου συντροφιάς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θα ήταν εγωιστικό, να παρατείνει κάποιος άσκοπα τα δεινά, ενός σοβαρά άρρωστου ή τραυματισμένου ζώου. Ρωτήστε τον εαυτό σας αυτό: Ποιών οι ανάγκες, και τα καλύτερα συμφέροντα εξυπηρετούνται – αυτά του ιδιοκτήτη, ή του ζώου συντροφιάς;

 

Μύθος 7. Κατά τη διάρκεια της πορείας του θανάτου, οι πενθούντες θα περάσουν από πέντε προβλέψιμα στάδια βήμα προς βήμα: άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή.

Πραγματικότητα: Πριν από τριάντα τρία χρόνια, η Elisabeth Kubler-Ross παρουσίασε τη θεωρία της, σχετικά με το πώς οι άνθρωποι που πεθαίνουν αντιμετωπίζουν τους επερχόμενους θανάτους τους, στο πρωτοποριακό βιβλίο της “On Death and Dying”. Τα 5 στάδια της θλίψης είναι κατανοητά και αποδεκτά, παρόλο που ο τρόπος με τον οποίο τα βιώνουν οι άνθρωποι είναι συχνά διαφορετικός από άτομο σε άτομο, και το κάθε άτομο δεν βιώνει την κάθε φάση απαραίτητα,, ή δεν βιώνει την κάθε φάση με την ίδια σειρά. Αυτά τα στάδια, δεν είναι συνταγές για το πώς να ενεργούν οι άνθρωποι όταν θρηνούν, αλλά απλά ένας οδηγός για τη διαδικασία θλίψης.

 

Μύθος 8. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσετε τα δυσάρεστα συναισθήματα και τις σκέψεις που σχετίζονται με την απώλεια, είναι να τα καταπιέσετε, και να τα θάψετε. Προσπαθήστε να είστε απασχολημένοι, για να μην ασχοληθείτε με τα προβλήματά σας.


Πραγματικότητα: Τα στενόχωρα συναισθήματα και οι σκέψεις, δεν θα φύγουν. Αντ ‘αυτού, θα πάνε στο υποσυνείδητο (θα γίνουν ασυνείδητο), και αργότερα θα επιστρέψουν – προκαλώντας σας προβλήματα. Επιτύχετε μια ισορροπία, με το να σκέφτεστε και να μιλάτε για το τι σας ενοχλεί όταν νοιώθετε ότι είστε σε θέση να το κάνετε, αλλά αποφύγετε να το παρακάνετε. Γνωρίστε τα όριά σας.

 

Μύθος 9. Όταν ένα άτομο αρχίζει να μιλάει με θλίψη για το ότι έχασε το κατοικίδιο ζώο του, είναι καλύτερο να στρέψετε την προσοχή του, στις ευχάριστες αναμνήσεις που έχει για το κατοικίδιο ζώο.

Πραγματικότητα: Αυτό μπορεί να είναι ένα παράδειγμα, όπου ο ακροατής έχει καλές προθέσεις, αλλά θα έχει αρνητικά αποτελέσματα από αυτή του την ανταπόκριση. Οι άνθρωποι που μιλούν για τα δυσάρεστα συναισθήματά τους, αναζητούν κάποιον να τους ακούσει. Η ανακατεύθυνση της συνομιλίας, ή η αλλαγή του θέματος, αντικατοπτρίζουν την δυσφορία του ακροατή, και όχι τις ανάγκες του θρηνητή.

 

Μύθος 10. Ο χρόνος θεραπεύει όλες τις πληγές. Απλά δώστε αρκετό χρόνο, και δεν θα αισθανθείτε πλέον τόσο άσχημα.

Πραγματικότητα: Ο χρόνος θεραπεύει όλες τις πληγές, αλλά η υπομονή είναι απαραίτητη. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να χρειαστούν περαιτέρω βοήθεια, για να προχωρήσουν πέρα από τη διαδικασία θλίψης, ειδικά εάν το άτομο αισθάνεται «κολλημένο» μέσα σε αυτό, για μήνες ή χρόνια.

Μύθος 11. Ο καλύτερος τρόπος για να προστατευθείτε στο μέλλον από τον πόνο της απώλειας κατοικίδιων ζώων, είναι να μην πάρετε άλλο κατοικίδιο ζώο.

Πραγματικότητα: Το να στερηθείτε ένα ζώο συντροφιάς, είναι ένα πολύ υψηλό τίμημα που πρέπει να πληρώσετε, για να βοηθήσετε τον εαυτό σας, ώστε να μην αντιμετωπίσει άλλη μια οδυνηρή απώλεια. Αντ ‘αυτού, μπορεί να θελήσετε να μαζέψετε το θάρρος σας, και να καταβάλλετε την προσπάθεια που απαιτείται, για να εργαστείτε ώστε να θεραπεύσετε, τα πένθιμα ψυχολογικά σας ζητήματα. Παρά τον πόνο απώλειας, μπορείτε ακόμα να περιμένετε την μέρα που θα μοιράζεστε ευτυχία, ευχαρίστηση και χαρά, με ένα νέο και μοναδικό σύντροφο ξανά. Είναι δυστυχές γεγονός, το ότι μία από τις τιμές που πληρώνουμε για την τόσο βαθιά αγάπη, είναι να υποφέρουμε, όταν οι δεσμοί με τους αγαπημένους τριχωτούς φίλους μας σπάνε.

 

Μύθος 12. Τα παιδιά χειρίζονται την απώλεια των κατοικίδιων ζώων μάλλον εύκολα. Αυτό που συμβαίνει στην παιδική ηλικία, έχει ελάχιστα αποτελέσματα στη ζωή τους ως ενήλικες.

Πραγματικότητα: Επειδή τα παιδιά δεν αντιδρούν τόσο εμφανώς όσο οι ενήλικες, ή δεν επικοινωνούν άμεσα με λέξεις, δεν σημαίνει ότι δεν βιώνουν έντονες αντιδράσεις μέσα τους. Όχι σπάνια, η απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου (είτε με θάνατο είτε με άλλη αιτία) είναι η πρώτη σημαντική απώλεια που το παιδί θα έχει βιώσει. Οι βαθιές επιπτώσεις αυτής της απώλειας, και ο τρόπος με τον οποίο το χειρίζονται οι γονείς ή άλλοι φροντιστές, μπορεί να επηρεάζουν το παιδί για πολλά χρόνια.

 

Μύθος 13. Είναι καλύτερο να προστατεύετε τα παιδιά, από την στενόχωρη αλήθεια για το τι συνέβη στο κατοικίδιο ζώο τους.

Πραγματικότητα: Μερικοί γονείς / φροντιστές σκέφτονται ότι βοηθούν το παιδί τους – προνοώντας να μην νοιώσει πόνο – όταν δεν του λένε ότι το κατοικίδιο ζώο του πέθανε. Μερικές φορές συνθέτουν μια ιστορία. ότι έδωσαν το κατοικίδιο ζώο κάπου μακριά, ή ότι το κατοικίδιο έφυγε μόνο του. Αυτό που οι γονείς δεν συνειδητοποιούν, είναι ότι με τα καλοπροαίρετα ψέμματα και τις απάτες τους, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη που έχει το παιδί τους σε αυτούς, και παραδόξως, προκαλούν στο παιδί πολύ περισσότερο πόνο μακροπρόθεσμα. Μερικά παιδιά, για παράδειγμα, θα κατηγορούν αδίκως τους εαυτούς τους, για το ότι το κατοικίδιο ζώο τους «το’σκασε».

 

Μύθος 14. Τα κατοικίδια ζώα δεν θρηνούν για άλλα κατοικίδια ζώα.

Πραγματικότητα: Ορισμένα ζώα συντροφιάς, αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με άλλα κατοικίδια ζώα στο σπίτι, και θα παρουσιάσουν μερικά από τα ίδια συμπτώματα πένθους με τους ανθρώπους – όπως απώλεια όρεξης, “αναζήτηση” για τον χαμένο αγαπημένο, και έντονη κατάθλιψη.

 

Μύθος 15. Η απώλεια κατοικίδιων ζώων, είναι κάτι που πρέπει να είστε σε θέση να “ξεπεράσετε” από μόνος σας. Δεν υπάρχει λόγος κάποιος να δει έναν επαγγελματία σύμβουλο, για να το αντιμετωπίσει αυτό.

Πραγματικότητα: Μερικοί άνθρωποι έχουν έναν δικό τους, προσωπικό λόγο, για να «ξεπεράσετε» το πένθος σας για το κατοικίδιο ζώο σας, το συντομότερο δυνατόν, προτού να είστε έτοιμοι σείς να το κάνετε. Αισθάνονται άβολα με τη δυστυχία σας. Για παράδειγμα, εάν ραγίσετε ένα χέρι, θα πάτε σε γιατρό για να λάβετε βοήθεια. Γιατί λοιπόν δεν θα βλέπατε έναν ειδικό ανθρωπίνων-ζωικών σχέσεων, για να βοηθήστε μια ραγισμένη καρδιά; Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως επένδυση στην ψυχική σας υγεία, και την ηρεμία του μυαλού σας.

 

Η υπέρβαση αυτών των μύθων μπορεί να είναι δύσκολη – η διατήρηση αυτών των πεποιθήσεων έχει κάποια πλεονεκτήματα. Αλλά εκείνοι που δεν δουλεύουν τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους για το πένθος, είναι πιθανό να βιώσουν αργότερα μια ποικιλία σωματικών, πνευματικών, συναισθηματικών, διαπροσωπικών και πνευματικών συμπτωμάτων. Είναι πολύ δύσκολο να μάθει κανείς νέους και πιο υγιείς τρόπους συναίσθηματος, σκέψης και συμπεριφοράς, αλλά τα οφέλη που θα αποκομίσει, αξίζουν την προσπάθεια.

Το άρθρο είναι βασισμένο στο άρθρο του ειδικού ψυχολόγου Tom Gray , για το PsychCentral

YOU MIGHT ALSO LIKE

RECENT POSTS

Close Menu